بنام یزدان پاک

سروده هایی از حافظ

روزه یک سو شد و عید آمد و دل ها برخواست

 می زخمخانه به جوش آمد و می باید خواست

 نوبه زهد فروشان گران جان بگذشت

وقت رندی و طرب کردن رندان پیداست

چه ملامت بود آنرا که چنین باده خورد

 این چه عیب است بدین بی خردی وین چه خطاست

 باده نوشی که در او روی و ریایی نبود

 بهتر از زهد فروشی که در او روی و ریاست

 ما نه رندان ریاییم و حریفان نفاق

 آن که او عالم سر است بدین حال گواست

فرض ایزد بگذاریم و به کس بد نکنیم

وان چه گویند روانیست نگوییم رواست

چه شود گر من و تو چند قدح باده خوریم

باده از خوردن رزان است نه از خون شماست

 این چه عیب است کز آن عیب خلل خواهد بود

 ور بود نیز چه شد مردم بی عیب کجاست

بنام آرامش دهند دلها که یکتا خالق هستی است

با حافظ

آن سیه چرده که شیرینی عالم با اوست

چشم میگون ، لب خندان ، دل خرم با اوست

گرچه شیرین دهنان پادشهانند ولی

او سلیمان زمان است که خاتم با اوست

روی خوب است و کمال هنر و دامن پاک

لاجرم همت پاکان دو عالم با اوست

خال مشکین که بدان عارض گندمگون است

سر آن دانه که شد رهزن آدم با اوست

دلبرم عزم سفر کرد خدا را یاران

چه کنم با دل مجروح که مرهم با اوست

با که این نکته توان گفت که آن سنگین دل

کشت ما را  و دم عیسی مریم با اوست

حافظ از معتقدان است گرامی دارش

زان که بخشایش بس روح مکرم با اوست

غلام نرگس مست تو تاجدارانند

خراب باده لعل تو هوشیارانند

تو را صبا و مرا آب دیده شد غماز

وگر نه عاشق و معشوق را ازدارانند

ز زیر زلف دو تا چون گذر کنی بنگر

که از یمین و یسارت چه سوگوارانند

گذر کن چون صبا بر بنفشه زار و ببین

که از تطاول زلف چه بی قرارانند

نصیب ماست بهشت ای خدا شناس بو

که مستحق کرامت گناهکارانند

نه من بر آن گل عارض غزل سرایم و بس

که عندلیب تو از هر طرف هزارانند

تو دستگیر شو ای خضر بی خجسته که من

پیاده میروم و همرهان سوارانند

بیا به میکده و چهره ارغوانی کن

مرو به صومعه کان جا سیا ه کارانند

خلاص حافظ از آن زلف تابدار مباد

که بستگان کمند تو رستگارانند

گفت با زنجیر،  در زندان شبی دیوانه ای

                                              عاقلان پیداست ، کز دیوانگان ترسیده اند

من بدین زنجیر ارزیدم که بستندم به پای    

                                       کاش میپرسید کس، کایشان به چند ارزیده اند

دوش ، سنگی چند پنهان کردم اندر آستین

                                        ای عجب ! آن سنگ ها را هم زمن دزدیده اند

سنگ می دزدیدن از دیوانه با این عقل و رای

                                                مبحث فهمیدنی ها را چنین فهمیده اند 

عاقلان با این کیاست ، عقل دور اندیش را

                                              در ترازوی چو من دیوانه یی سنجیده اند

از برای دیدن من،  با رها گشتند جمع

                                            عاقلند عاری، چو من دیوانه کمتر دیده اند

جمله را دیوانه نامیدم ،چو بگشودند در

                                         گر بدست ، ایشان بدین نامم چرا نامیده اند

کرده اند از بیهشی بر خواندن من خنده ها

                                           خویشتن در هر مکان و هر گذر رقصیده اند

من یکی آینه ام کاندر من این دیوانگان

                                  خویشتن خویش را دیده و بر خویشتن خندیده اند

                                                            پروین اعتصامی

اگر پاک طبعی و پاکیزه کار         

                                    توقع به درگاه دونان مبر

لب نان خشک از سر خوان خویش                                  

                                     خوری به که با دیگران گلشکر   

به یک استخوان صلح کن چون همای 

                                       مگس وار بر گرد  حلوا مپر

                                                ابن یمین

هر آنکه جانب اهل خدا نگهدارد

                                               خدایش در همه حال از بلا نگه دارد

حدیث دوست نگویم مگر به حضرت دوست

                                              که آشنا سخن آشنا نگه دارد

بلبلی برگ گلی خوش رنگ در منقار داشت

                               و اندر آن برگ و نوا خوش ، ناله هایی زار داشت

گفتمش در عین وصل این ناله و فریاد چیست

                                گفت ما را جلوه معشوق در این کار داشت

ستاره ای بدرخشید و ماه مجلس شد

                                        دل رمیده ماه را رفیق و مونس شد

نگار من که به مکتب نرفت و خط ننوشت

                                      به غمزه مسئله آموز صد مدرس شد

                                                     که چنان زو شده ام بی سرو سامان که مپرس

 کس به امید وفا ترک دل و دین مکناد

                                                       که چنانم من از این کرده پشیمان که مپرس

ای پادشه خوبان داد از غم تنهایی

                  دل بی تو بجان آمد وقت است که باز آیی

مشتاقی و مهجوری دور از تو چنانم کرد

                   کز دست بخواهد شد پا یاب شکیبایی

                                                          حافظ

دیدی ای دل که غم عشق دگر بار چه کرد

                            چون بشد دلبر و با یار وفا دار چه کرد

آه از آن نرگس جادو که چه بازی انگیخت

                              واه از آن مست که با مردم هوشیار چه کرد

                                                                  حافظ

زهی خجسته زمانی که یار باز آمد

                                   به کام غمزده گان غمگسار باز آمد

به پیش خیل خیا لش کشیدم ابلق چشم

                                   بدان امید که آن شهسوار باز آمد

                                                                   حافظ

               ننوشت سلامی و کلامی نفرستاد

صد نامه فرستادم و آن شاه سواران

               پيكي ندوانيد و سلامی نفرستاد

                                         حافظ